Pustka w pełni, najprawdziwszej pełni. Ubrać uczucia w tkaninę słów i przyozdobić nią umarłą przestrzeń, która jak wszystko co świadome siebie się odrodzi.
Po prostu jestem. Smutkiem niekiedy, nigdy nieszczęściem.
Nowy 'wzór'?
Pamiętam, myślę, marzę, tęsknię.
Smutno.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz